Инженерите од Нортвестерн универзитетот создадоа електронски микрочип со кој може да лета.

Изданието на Универзитетот Нортвестерн ги опиша овие „микролетачи“ како „најмалите летечки структури направени од човекот досега“. Истражувањето е објавено во „Nature“ и е објавено на насловната страница на списанието. Nature инаку е едно од најпрестижните списанија во областа на науката.

Со големина на зрно песок, новиот летечки микрочип (или „микро-летач“) нема мотор. Наместо тоа, фаќа лет од ветрот, слично како семето на јаворот и липата и се врти како хеликоптер низ воздухот кон земјата. Дизајниран е за контролиран лет без погон низ природни средини или пак урбани простори.

Со проучување на јаворите и другите видови семиња кои се распространуваат со ветер, инженерите ја оптимизираа аеродинамиката на овој чип за да се осигураат кога ќе биде фрлен од голема надморска висина ќе може да паѓа контролирано. Ова однесување го стабилизира неговиот лет, обезбедува распространување на широк простор и го зголемува времето на интеракција со воздухот, што го прави идеален за следење на загаденоста на воздухот и болестите што се пренесуваат во воздухот.

Микрочиповите може да ги има насекаде

Овие микро – летачи, исто така, можат да бидат спакувани со ултра-минијатурна технологија, вклучувајќи сензори, извори на енергија, антени за безжична комуникација и вградена меморија за складирање податоци.

„Нашата цел беше да создадеме лет на мали електронски системи, со идеја дека овие способности ќе ни овозможат да дистрибуираме високо функционални, минијатурни електронски уреди“, се цитира во соопштението на Џон А Роџерс, кој го предводеше развојот на уредот.

Тимот дизајнираше и изгради многу различни типови на микро – летачи, вклучително и еден со три крилја, оптимизирани за слични форми и агли како крилјата на семето на растението тристелатеја. За прецизно да ја лоцираат нај идеалната структура, тие водеа моделирање со целосен размер за тоа како воздухот тече околу уредот за да ја имитира бавната контролирана ротација на семето на растението тристелатија. Врз основа на ова моделирање, тимот потоа изгради и тестираше структури во лабораторија.