Јас сум Даница, а ова е мојот став: 

Среќни празници! Си честитаме топло, со насмевка и со малку стегнато срце поради периодот што следи.
Кај нас празничниот пакет е стандарден: сијалички, честитки и поскапување на струјата. Без изненадувања. Со традиција.

Нема шок, нема драма. Само чувство дека сè е по распоред.
Некои работи во оваа држава се навистина дисциплинирани. Поскапувањето, на пример, никогаш не доцни. Без разлика дали е празник, зима или период на економска „стабилност“.

Објаснувањата одамна ги знаеме напамет. Пазари, услови, прилагодување. Големи зборови што звучат стручно, а во превод значат едно: ќе платиме повеќе за истото. Истото светло. Истото греење. Истата реалност. Само цената оди напред. Ние – не.

Подбивот со народот е речиси поетски. Празниците се симбол на топлина, а токму тогаш топлината станува луксуз.
Секоја сијалица што свети е потсетник на сметката што трпеливо нè чека. Во земја каде што штедењето одамна не е избор, туку животен стил, празничната атмосфера се мери во киловати.

Најфасцинантно е што нема бунт. Нема гласни реакции. Луѓето не викаат, не се бунат, туку се прилагодуваат. Малку помалку греење, малку повеќе трпение, уште едно „ќе помине“. Навиката, изгледа, е најуспешната јавна политика што некогаш сме ја спровеле.

И додека на хартија инфлацијата „се стабилизира“, во животот таа си останува како секојдневие.
Поскапувањето не боли затоа што е големо, туку затоа што е постојано. Капе. Полека. Упорно.

За празниците сите зборуваме за светлина, надеж и нов почеток. Само што кај нас секој нов почеток доаѓа со истото старо прашање:
колку уште ќе можеме да си го дозволиме нормалното?

Среќни празници.
И среќно со сметките!