Јас сум Даница, а ова е мојот став:

Има еден чуден парадокс во нашава држава што редовно ни се прикрадува секој август. Возрасните тврдат дека ние, младите, сме нивната иднина, а со сите сили се трудат да нè претворат во нивна минатост. Гледано низ оптиката на нашето секојдневие, младоста овде е привремена дијагноза за која сите чекаат брзо да ни помине, или уште подобро, да се излекува преку емиграција.

Ако го расклопите концептот на македонскиот млад човек, ќе ја откриете најтажната метафора на овој век: јас и мојата генерација сме суштества со белешка залепена на челото на која пишува „Вратете се подоцна, државата е во дефект“.

Секоја година на Денот на младите, од политичките и институционалните фиоки ги вадат истите износени, протоколарни зборови за нас. Ги гланцаат фразите за нашиот „потенцијал“, нашата „креативност“ и за тоа како сме биле „носители на промените“, исто онака како што бабите ги бришат од прашина порцеланските фигури во витрината. Но, фигурите служат за гледање, а, не за живеење. Овде не ни даваат простор за да дејствуваме; ни даваат само билет за чекална. А нашата чекална, за жал, ги има сите карактеристики на автобуска станица кон Западна Европа.

Живееме во еден постојан сплит: со едната нога сме во европскиот дигитален простор, каде што градиме идеи, бркаме иновации и размислуваме за иднината, а со другата сме заглавени во домашниот кал на партиски квоти, бирократски апсурди и општество каде што просечноста е најбезбедната стратегија за преживување. Не сме лути затоа што немаме соништа, туку лути сме затоа што овде нашите соништа бараат согласност од администрација.

Младите со една нога во европскиот дигитален простор, со другата во домашната партиска, бирократска кал

Си заминуваме, велат за нас. Но, ние не си заминуваме од омраза кон сопствената земја. Си заминуваме од замореност од нејзината постојана потреба да нè обесхрабрува. Заминуваме затоа што ни здосади да бидеме декор во сечии говори и да гледаме како нашиот труд се мери со кантар на кој тежината ја одредува „партиската книшка“, а не квалитетот на нашиот ум.

Оваа земја мора конечно да сфати една едноставна вистина: нашата младост не е материјал за извоз. Младоста е единствената енергија што може да го размрда овој застарен, ‘рѓосан систем. Ако не ни дадете причина да останеме и да ја градиме оваа куќа, сите заедно ќе останеме да живееме во празен музеј на пропуштени можности, каде што единствениот звук ќе биде ехото од нашите куфери што се тркалаат кон аеродромот.

Денес е нашиот ден, па наместо уште еден патетичен говор упатен кон нас, дајте ни простор. Дајте ни институции што функционираат, вредности што вредат и општество во кое што решивме да останеме нема да се смета за недостаток на амбиција…