Во време кога младите имаат повеќе избори, повеќе технологии и повеќе „слобода“ од било која генерација претходно, едно прашање станува сè понепријатно: зошто среќата не доаѓа толку лесно? Наместо очекуваната безгрижност, сè повеќе млади зборуваат за замор, притисок и чувство дека постојано доцнат зад некаква невидлива трка.

Photo by Jacqueline Munguía on Unsplash

Истражувањата не само што го потврдуваат ова, туку и нудат прилично јасна, речиси едноставна формула за тоа што навистина функционира. Според податоци од Gallup и Walton Family Foundation, најголемиот фактор што ја зголемува среќата кај младите не се парите, ниту статусот, туку чувството дека тоа што го прават има смисла. Кога млад човек верува дека неговото учење, работа или секојдневни активности водат кон нешто важно, шансите да се чувствува добро во сопствениот живот драматично растат. Проблемот е што реалноста често изгледа спротивно – многумина учат и работат без да видат јасна цел, што ја претвора секојдневијата во рутина без значење.

Зошто младите ги поттиснуваат своите емоции?

Паралелно со ова, една од најдолгите студии за човечка благосостојба, спроведена од Harvard University, доаѓа до заклучок кој звучи речиси банално, но упорно се потврдува: луѓето се најсреќни кога имаат блиски, стабилни односи. Не станува збор за бројот на контакти, туку за тоа дали постојат неколку луѓе со кои може да се биде искрен. Во време кога комуникацијата никогаш не била полесна, токму ова станува најретко. Илјадници следбеници не ја заменуваат една искрена средба, но алгоритмите не наградуваат искреност – тие наградуваат внимание.

Среќни може да бидеме со малку, но секогаш бараме многу

Тука почнува конфликтот што ја дефинира младата генерација. Од една страна, постои јасна слика што носи среќа: смисла, блискост, стабилност. Од друга страна, секојдневието е преплавено со содржини што поттикнуваат споредување, брзина и постојано чувство дека некој друг живее подобро. Студиите покажуваат дека токму ова споредување, особено на социјалните мрежи, директно ја намалува благосостојбата. Не затоа што животите на другите се подобри, туку затоа што изгледаат така во неколку секунди внимателно одбран кадар.

“Хендикепот не го бираме ние — најчесто тој нè наоѓа нас”

За жал решенијата се познати, но ретко се применуваат. Доволен сон, на пример, останува една од најпотценетите работи, иако директно влијае на расположението и менталното здравје. Во култура каде заморот се слави како доказ за продуктивност, одморот изгледа како слабост, а не како основа за нормално функционирање.

Во меѓувреме, глобалните извештаи за среќа покажуваат уште еден непријатен тренд: младите денес, во просек, се помалку задоволни од животот отколку претходните генерации. Ова не значи дека нешто „не е во ред“ со нив, туку дека условите во кои растат се поразлични – побрзи, погласни и често поконфузни.

Можеби најголемата заблуда е дека среќата е нешто што доаѓа кога ќе се постигне доволно – доволно пари, доволно успех, доволно признание. Истражувањата упорно покажуваат спротивното: среќата повеќе зависи од тоа како се живее секој ден, отколку од тоа што ќе се постигне еден ден.