Шолја темно, кадифено кафе е повеќе од брза доза на кофеин: италијанското еспресо е ценет социјален и културен ритуал кој се смета за национално наследство достојно за статусот на УНЕСКО во Италија.

Photo by tabitha turner on Unsplash

Според H1, Италијанците пијат приближно 30 милиони шолји еспресо дневно. Од Венеција до Сицилија, во порцелански чаши или мали чаши, со или без капка млеко, секоја чаша е гест на пријателство.

„Еспресото е можност да му кажеш на пријател дека се грижиш“, рече сопственикот на кафулето во Неапол Џамбринус – Масимилијано Росати, кој помогна да се подготви предлогот за еспресо за вклучување на списокот на светско нематеријално наследство на ОН.

„Еспресо се пие секој ден во секое време. Тоа е момент на заедништво, момент на шарм“, изјави тој за АФП.

Блескавата машина зад мермерниот пулт шушка и штрака, додека шанкерот го става меленото кафе во портафилтерот, го кликнува на место и го притиска копчето, по што од машината над меленото кафе почнува да тече речиси врела вода.

Според советите на италијанскиот институт за еспресо, мора да има „заоблен, богат и кадифен“ вкус и „лешничка – кафеава до темно-кафеава пена, со карактеристична жолтеникава нијанса“.

Мора да има долготрајна арома која има „ноти на цвеќе, овошје, тост и чоколадо“; велат од институт основан за зачувување на еспресо.

Охридското езеро – сите го „штитиме“, а секогаш е загрозено

Италија веќе вклучи бројни традиции и обичаи на списокот на нематеријално наследство, вклучувајќи ја потрагата по тартуфи, вештините за правење наполитанска пица, медитеранската исхрана и традиционалното правење виолини од Кремона, родното место на Антонио Страдивари.

Првата машина за еспресо патентирана во 1884 година

Анџело Мориондо од Торино ја патентирал првата машина за еспресо на пареа во 1884 година, но Десидерио Павони од Милано, кој имал пари за тоа, бил одговорен за понатамошен развој и масовно производство.

Апаратите набрзо станаа широко распространети низ Италија, а секој од 20-те региони имаше малку поинаква варијанта на еспресо – пократко, подолго, повеќе или помалку интензивно, понекогаш со минерална вода на страна.

Раимондо Ричи, сопственик на кафулето „Сен Евстахио“ во стариот центар на Рим, вели дека еспресото помага да се намали осаменоста, дури и кога се пие во осаменост, подалеку од кафулето.