Нобеловата награда за медицина ја добија Кетлин Карико и Дру Вајсман, за откритија кои придонесоа за развој на mRNA вакцини против Ковид 19.

Тие ја добија Нобеловата награда за медицина за нивните откритија што овозможија развој на mRNA вакцини против Ковид-19.

Откритијата на двајцата лауреати, професорката Каталин Карико од Универзитетот во Сегед во Унгарија и Дру Вајсман од Универзитетот во Пенсилванија, беа клучни за развојот на ефикасна mRNA вакцина во борбата против пандемијата на Ковид-19.

„Со своето револуционерно истражување, кое фундаментално го промени нашето разбирање за односот помеѓу mRNA и имунолошкиот систем, лауреатите придонесоа за развој на вакцини со невидена брзина за време на една од најголемите закани за човештвото во модерното време“, соопшти Нобеловиот комитет.

Секретарот на Нобеловиот комитет Томас Перлман рече дека научниците биле „преплавени  од емоции“ кога им било кажано дека ги добиле наградите.

Сванте Пебо нобеловец за медицина – побогат за 980.000 евра

Каталина Карико е родена во Унгарија во 1959 година. Таа спроведе студија за модификација на РНК нуклеобазите на Универзитетот во Пенсилванија. Таа моментално е професорка на универзитетите во Сегед и Пенсилванија.

Дру Вајсман е родена во Лексингтон, Пенсилванија и со Кетлин Карико спроведе истражување за модификациите на нуклеобазата. Моментално работи како предавач на Универзитетот во Пенсилванија.

Нобеловата награда за медицина оди за истражувања за вакцините против ковид поради одоговорот на големите закани

Вакцинацијата го стимулира создавањето на имунолошки одговор на специфичен патоген. Ова му олеснува на телото да се бори со болеста доколку во иднина се зарази. Вакцините базирани на мртви или ослабени вируси постојат со децении, како оние за полиомиелитис, жолта треска, сипаници…

Благодарение на напредокот во молекуларната биологија, развиени се вакцини базирани на делови, наместо на цели, вируси. Делови од генетскиот код на вирусот, обично оние кои кодираат протеини на неговата површина, се користат за стимулирање на производството на антитела. Примери се вакцините против хепатитис Б и хуманиот папиломавирус.

Исто така, компонентите на генетскиот код може да се пренесат на безопасен вирус-носител – „вектор“. Овој метод се користи во вакцините против ебола. Кога се инјектира векторска вакцина, специфичен вирусен протеин се произведува во нашите клетки. Тој го стимулира имунолошкиот одговор против тој вирус.

Нобеловите награди зголемени, фондот достигна 920.000 евра

Производството на споменатите вакцини бара одгледување на клеточни култури на високо ниво. Тоа е процес кој бара ресурси и ја ограничува можноста за брзо развивање на такви вакцини како одговор на пандемија.

Поради ова, многу истражувачи со децении се обидуваат да развијат технологија за вакцини независно од одгледуваните клеточни култури. Но до неодамна, ова беше многу предизвик.

Затоа долгорочните напори на биохемичарката Кетлин Карико и имунологот Дру Вајсман, кои овозможија ефикасен и брз развој на нов тип на вакцина базирана на информативна РНК (iRNA), се уште поважни.