Зависноста од социјалните медиуми е сериозно присутна, а оние кои се обидуваат да бидат исклучок изгледаат дури чудно во сајбер џунглата во која живееме.

Во свет каде што споделувањето на секое кафе, секоја совршена облека и секое мислење на социјалните медиуми стана норма, има нешто тивко моќно кај луѓето кои избираат да не учествуваат во оваа практика. Тие не објавуваат селфиња, фотографии од прилозите што ги добиле со ручекот и не „пренесуваат во живо“ важни настани. Дали ви изгледаат чудно?

Луѓето кои никогаш не објавуваат на социјалните медиуми имаат тенденција да претпочитаат да ја задржат својата приватност, која ја ценат многу и се природно суптилни. Можеби не ги документираат своите животи онлајн, но тоа не значи дека не се внимателни, внимателни, забавни, темелни…

Ова нивно „молчење“ не е празнина или недостаток – тоа е намерно. И ако малку подобро ги запознаете луѓето кои не се заинтересирани за социјалните медиуми, ќе забележите модел на однесување што открива зошто ја избираат приватноста пред публицитетот. Тие формираат длабоки, значајни врски офлајн и имаат тенденција да бидат во мал круг на доверливи пријатели. Наместо да споделуваат новости со стотици следбеници, тие претпочитаат да имаат еден вистински разговор со некој што им е важен.

Социјалните медиуми не „голтаат“ – има ли начин да им одолееме?

Не им требаат лајкови или коментари за да се чувствуваат видени. Потврдата доаѓа од автентични интеракции – не од дигитален аплауз. Во извесна смисла, нивниот социјален живот може да изгледа „потивок“, но тие често се многу побогати во длабочина и поврзаност.

Истражувања: 66% од младите чуствуваат анскиозност ако немаат пристап до смартфон, a 35% покажуваат клиничка зависност

Дали некогаш сте сретнале личност која не зборува многу кога е во голема група луѓе, но кога зборува, навистина вреди да се слуша? Ова е често типот на личност која има високо мислење за себе. Тие имаат тенденција да апсорбираат информации од околината и многу да размислуваат пред да зборуваат. Тоа тивко набљудување не е срамежливост – туку е проценка.

На социјалните медиуми, ова се манифестира како следење, а не како објавување. Тие може да скролаат, читаат, меморираат – но ретко чувствуваат потреба да придонесат со сопствена содржина или рекламирање освен ако нешто/некој навистина значаен не ги предизвика.

Луѓето кои се држат настрана од социјалните медиуми имаат тенденција да повлекуваат јасни и остри граници помеѓу нивниот јавен и приватен живот. Тие знаат дека само затоа што нешто се случило, не значи дека треба да се сподели.

Нивните моменти – и радосни и болни – се свети за нив. Тие не бараат надворешна потврда, ниту пак се тие што го потврдуваат успехот, убавината, духовитоста на другите итн.

Луѓето кои не објавуваат на социјалните медиуми не се дигитално неписмени – само се селективни

Тоа е еден вид самозаштита што доаѓа од силно чувство за тоа што е,а што не за внимание на јавноста. Луѓето кои не користат социјални медиуми не ги мерат своите животи во однос на другите. Нивната радост не е поврзана со она што го прават другите. Наместо тоа, тие имаат тенденција да бидат повеќе фокусирани на сопствениот пат, цели и намери.

Водењето дневник, медитацијата, долгите прошетки и длабоките разговори се карактеристични за нив. Интроспекцијата честопати ги прави помудри и потрпеливи, иако ретко ја покажуваат оваа мудрост јавно.

Менталното здравје и социјалните мрежи – ризик и опасност

Објавувањето содржина на социјалните медиуми, вклучувањето во дискусии за коментари, градењето личен бренд – сите овие работи одземаат време. А за луѓето кои ја ценат својата приватност, е време кога би сакале да го поминат времето на друго место. Тие може да изберат да го инвестираат своето внимание во книги, хобија, семејство или тивко да градат или подготвуваат нешто „зад сцената“.

Сепак, ова не значи дека овие луѓе се дигитално неписмени или имаат нешто против технологијата – тоа само значи дека се селективни. Тие разбираат дека вниманието е валута, а времето е пари, и го трошат со намера.

Голем дел од социјалните медиуми бара перформанси, не секогаш подготвени и насочени. Од совршената фотографија на плажа до суптилното фалење за нешто што го купиле, содржината е всушност слоеви на самопрезентација. Оние кои ја ценат приватноста имаат тенденција да ѝ се спротивставуваат, не сакајќи да ги обликуваат своите животи во наратив што другите ќе го следат, не се заинтересирани за лајкови, следења или алгоритми.

Се сетил ли некој на вашиот роденден без потсетување од фејсбук?

Нивното одбивање да ја играат модерната игра на социјалните медиуми не е чин на бунт, туку чин на автентичност. Тие претпочитаат да „бидат“ отколку да бидат видени.

Интересно е што луѓето кои не се вклучени во трендот на секојдневно користење на социјалните медиуми се пријателите кои се сеќаваат на вашиот роденден без потреба од потсетник на Фејсбук. Тие се колегите кои ќе забележат промени во вашето однесување и кои затоа ќе ве прашаат дали сте добро.

Тие често не имаат потреба од фотографии. Нивните емоционални врски не бараат јавни изјави за љубов и наклонетост. Нивните животни пресвртници не бараат хаштагови.

Психолог Манева: Социјалните мрежи „меч со две острици“ за менталното здравје на младите

Во хипер-поврзан свет, изборот на ваков вид приватност ( игнорирање на социјалните медиуми) може да им изгледа радикално на многумина. Но, тоа не е отфрлање на врските – тоа е негување на различни видови врски, оние кои се тивки, неизложени.

Значи, ако познавате некого кој избегнува „живеење онлајн“ – имајте ја предвид вредноста во „невидливото“, бидејќи само затоа што нема објавена содржина за деталите од секојдневниот живот, тоа не значи дека не живеат до максимум. Понекогаш најзначајните животи се оние што се живеат надвор од очите на јавноста, т.е. камерата. Ако самите спаѓате во групата луѓе кои живеат „надвор од интернет“, веројатно препознавате делови од вашата личност и карактер, и веќе добро знаете дека ви е потребна публика за да се „чувствувате живи“.